เนื้อเพลง
INTRO
×3
ประตูโรงงานปิดแล้วตัวเรา
ปะกะตูปิดอีกแล้วเหรอ(ปิด) ก็ถึงคราวหมองหม่นสิ
หนทางมืดมนจะมีกี่คน(นั่นนะซิ) มาเข้าใจเห็นใจ
อยู่เพื่องานทำเพื่อเงิน(ได้กี่ตังค์กันเชียวฮะ)
เดือนละไม่เท่าไหร่ไม่พอยาไส้เลี้ยงลูกเลี้ยงเมีย
ก็มีเมียหลายคนนี่ (มีคนเดียวแต่บ่น)
ได้เป็นวันๆ(บ่นจริงๆแล้วแก่อีกต่างหาก)
เป็นกรรมกรเร่ขายแรงงานนั่นมันแสนลำบาก
ชีวิตทุกข์ยากค่าหยูกค่ายาค่าโน่นค่านี่ค่าน้ำค่าไฟ
บ้านต้องเช่าละค่าข้าวค่าเหล้า
(สำคัญนะค่าเหล้า ขนาดไม่กินเบียนะ)
แล้วจะเหลืออะไรล่ะสิ้นเดือนสุดท้ายจะให้ทำยังไร
(มันก็นั่นนะซินะ) เพราะเขาเลิกจ้างแล้ว
*
* คิดขอทานละอายใจอยู่
คิดขอทานละอายใจอยู่
สะ สะ สองมือยังมีสะ สะ สองขายังอยู่
สะ สะ สองมือยังดีก็สองขายังเดิน
นั่นเด่ะแต่ใจไม่กล้า
อยากตัดใจหวนกลับคืนสู่บ้านนา
ก็หมดปัญญาเขาแย่งที่นาไปแล้ว
INSTRU
×3
( ซ้ำ * )
ตึกรามใหญ่โตถนนมากมาย
อีกรถราก็ขวักไขว่
ย่ำเดินเรื่อยไปสายตาจับจ้อง
ที่ป้ายรับคนงานค่ำลงแล้วร้านรวงก็ปิด
(ปิดทำไมห้ะ นั่นนะดิ โธ่กลัวโดนปล้นมั๊ง)
แหล่งราตรีเบ่งบานนะซิ
สถานบริการสาวน้อย ทำงาน
(ก็ต้องจ๋าจ้ะ จ๋าจ้ะ) กันตัวเป็นเกลียว
(แล้วมีเงินเหรอจะไปจ๋าจ๊ะกับเค้าเนี่ย)
เป็นชายอย่างฉันมันนึกน้อยใจ
(เนี่ยะน้อยใจ)ขายใครไม่ออก
เหมือนทุยบ้านนอกจะมีก็แรงที่เอาไว้ไถนา
หมดเรี่ยวแรงยังเข้าโรงฆ่าสัตว์
(เจ็บใจจริงๆเลย) มันยังได้ราคา
เนื้อหนังมังสาของคนกับควาย
ก็นั่นนะซิแล้วใครจะเหนียวกว่ากัน
INSTRU
