Phumin

ฉันโคตรฝืน

ปู่ย่าหลาน

ผ่านวัยเยาว์

พอแล้วพอ

รัตติกาล

ลมใต้ปีก

สุดจะเกินใจ

สุดทาง

หล่นหายระหว่างทาง

อยากให้ลองฟัง

อย่าคาดหวัง

เปลี่ยนผันไปตามวิถี

เพราะเธอคือดอกไม้

เพื่อใครอีกคน

เราไม่เหมือนกัน

เราไม่ใช่ส่วนเกิน

เอาไว้พบกัน

ใครงามเลิศในปฐพี

ไม่มีพรุ่งนี้ไว้รอใคร